Το Σάββατο βράδυ έπαιζα μουσική στο beach-bar που με ρουφάει τα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού. Δεν συνηθίζω να τσεκάρω το κινητό μου αλλά εκεί γύρω στις 22:30, πως μου ήρθε, του ρίχνω μια ματιά. 10 κλήσεις, 7 μηνύματα. Η Amy Winehouse νεκρή από overdose, επιβεβαιωμένο (μου λέει ο Κ) κι από το BBC. Παγώνω. Ο θάνατος είναι το μόνο πράγμα που με φέρνει σε αμηχανία. Σκέφτηκα αμέσως το πως πριν από μερικές εβδομάδες όλοι χλεύαζαν την εμφάνισή της στο Βελιγράδι αλλά εγώ έβρισκα σ' αυτά τα φτηνά βιντεάκια του youtube κάτι το γνήσια ποιητικό και καταραμένο και λαχταρούσα να την δω ακόμα κι έτσι. Την ένοιωθα, με ακουμπούσε - αν μπορείς να με καταλάβεις. Πάντα με μάγευαν οι αυτοκαταστροφικοί άνθρωποι, αυτοί που δεν διστάζουν, όχι μόνο να ρίξουν μια ματιά στο χείλος της αβύσσου αλλά να βουτήξουν χωρίς δεύτερη σκέψη μέσα της. Και μένω σαστισμένος να βλέπω τον κόσμο να χορεύει. Από κάπου αλλού. Πρώτη (ακούσια) κίνηση να βάλω το 'Valerie'. Κοιτάζω δεξιά, αριστερά, κανείς ανάμεσα σε προσωπικό και πελάτες που να μπορώ να μοιραστώ την είδηση. Δύο ώρες μετά ξύπνιος στο δωμάτιο, παγωμένος ακόμη και τρομαγμένος απ' το κενό της απώλειας του ανθρώπου και, κυρίως, του ταλέντου μαθαίνω για τα συμβάντα στην Νορβηγία από τις φτηνές φεϊσμπουκικές συγκρίσεις ανεγκέφαλων ανθρώπων με τον δικό της χαμό. Θαρρείς και ο θάνατος μπαίνει στο ζύγι. Θαρρείς και ο θρήνος για το ένα γεγονός ακυρώνει την θλίψη για το άλλο. Αστείοι άνθρωποι, μικροί. Διαβάζω στο status του Πέτρου Τατσόπουλου τρεις λέξεις. Τρεις μικρές λέξεις που θα μπορούσαν να ήταν απ' την μαμά της. Ξεκουράσου πουλάκι μου. Και κλαίω. Πόσες δεκαετίες καριέρας να είχε ακόμη μπροστά της; Ή μήπως ήταν προδιαγεγραμμένο το να βρεθεί δίπλα στην Janis, τον Jim, τον Kurt και όλα τα υπόλοιπα άρρωστα, λαβωμένα, αδύναμα παιδιά που τους φάνηκε δυσβάσταχτη αυτή η ζωή - όπως ακριβώς φαίνεται και σ' εμάς χωρίς αυτούς; Άδικη, γαμημένη ζωή. Κι αυτό που με διαολίζει είναι όλοι αυτοί που δεν την στήριξαν όσο ήταν ζωντανή, τώρα θα φάνε με χρυσά κουτάλια πάνω στο φέρετρό της. Ήδη τα πρώτα tributes έσκασαν μύτη.
"We only say goodbye with words"... μερικές φορές και με μουσική.
Amy Winehouse
R.I.P.
"We only say goodbye with words"... μερικές φορές και με μουσική.
Amy Winehouse
R.I.P.

arga h grhgora tha eixe ayth thn katalhksh..krima giati mono 2 album ekane ton mytho ths...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤόσο κρίμα! Δεν μπορώ αν το χωνέψω ρε φίλε - και δεν μπορώ ν' ακούσω το 'Back To Black' χωρίς να βουρκώσω...
ΑπάντησηΔιαγραφήklearhos
ΑπάντησηΔιαγραφήrip amy :(
Μ' έκανες και δάκρυσα πρωί, πρωί, και περίμενα πως και πως να διαβάσω αυτά που θα γραφες, νιώθω πως έχασα έναν-μια απο μας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρώτη (ακούσια) κίνηση να βάλω το 'Valerie'. Κοιτάζω δεξιά, αριστερά, κανείς ανάμεσα σε προσωπικό και πελάτες που να μπορώ να μοιραστώ την είδηση....TI DYSTYHIA TO NA PAIZEIS SE TETOIA MAGAZIA....
ΑπάντησηΔιαγραφήANTWNIS P.
Just for the record: φίλε Αντώνη το σχόλιο είχε να κάνει τόσο με το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την ώρα (κάτι που ισχύει σε συγκεκριμένες στιγμές σε όλα τα μαγαζιά) όσο και με το γεγονός του ότι δεν υπήρχε τριγύρω κάποιος "δικός μου" άνθρωπος που να με καταλάβει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατά τ' άλλα μια χαρά ευτυχία είναι το να παίζει κανείς εκεί που παίζω.